COLUMN | Als dinsdag als een maandag voelt

by • 4 oktober, 2016 • PERSONAL & INSPIRATIONComments (0)310

Karma zullen we het maar noemen. Als je op maandag nooit werkt, dan is je dinsdag wel eens een maandag. Althans, zo voelt het. Vandaag ging echt alles fout wat er fout kan gaan op ’n dag. Het begon al in de ochtend; ik was om 6 uur opgestaan, omdat ik de katten op Dierendag nog wel even wat extra aandacht wilde geven. Katten bij mij in de slaapkamer gezet, zelf make-up opgedaan, haar gestyled, tanden gepoetst, lenzen ingedaan, enfin m’n ochtendritueel was compleet. Ik stond dan ook verrassend vroeg naast m’n auto, tot ik besefte dat ik mijn telefoon binnen vergeten was. Terug de trap op, huiskamer in. Toby was alweer blij dat ik thuis was, maar nee, sorry Toby, het was maar schijn. Overal gezocht, uiteindelijk lag hij onder mijn dekbed op de slaapkamer. Een kwartier later zat ik weer terug in de auto, daar ging m’n tijdwinst…

Toen ik op het werk aan kwam voelde ik me al niet helemaal lekker; warm-koud-warm-koud. Gelukkig maakt het TextielMuseum heerlijk warme wollen plaids van by TextielMuseum, dus die heb ik om me heen geslagen om het wat warmer te krijgen en ik begon onder het genot van ’n kopje thee aan m’n werkdag. De week ervoor hadden we de werkplek van een collega versierd, omdat ze jarig was en ik zag dat ze die er nu zelf vanaf aan het halen was. Ik wilde haar gaan helpen, dus stond op, alleen was ondertussen onder die warme deken mijn voet gaan ‘slapen’. Dat voelde ik niet aankomen dus klapte m’n enkel dubbel en lag ik languit op de vloer van ons kantoor.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, werd de pijn me te veel, er kwamen sterretjes voor m’n ogen en ik draaide wit weg. In de verte hoorde ik m’n collega’s zeggen dat ik maar beter even moest blijven zitten en ondertussen werd er een coolpack op m’n enkel gelegd. Voor ik het wist zaten er 5 man om me heen om te kijken of het wel goed ging en of ik weer een beetje terug op aarde wilde komen. Eens in de zoveel tijd heb ik zo’n aanval nadat er iets pijnlijks gebeurd; dan wordt ik wit, misselijk, draai weg, ga enorm zweten en ben voor m’n gevoel even helemaal van de wereld.

Na een flink glas cola (suiker, thanks Floortje!!) kwam ik weer een beetje bij en besloot toch maar door te werken, want ja, voor een verstuikte enkel ga je niet naar huis, vond ik. Een half uur later werd de pijn me toch echt te veel en bedacht ik dat ik nog minstens een uur moest rijden met de auto om terug thuis te komen. Om het maar niet nog erger te maken besloot ik vanuit huis te gaan werken en m’n enkel toch even te laten zien bij de huisarts. Ik kon meteen terecht en dus ging ik op weg naar huis.

Nu denk je vast… nou als dat het was… weet je wat? De dag was nog niet voorbij…

Onderweg vanaf Tilburg naar de dokter in Rotterdam stond ik opeens stil, file -___-. Die afspraak bij de dokter kon ik nu mooi vergeten. Gelukkig hadden ze in de middag nog een plekje dus dat probleem was opgelost. ’s Middags toch nog even m’n enkel bij de dokter laten zien en dat viel gelukkig wel mee. Al was het wel een beetje vreemd dat ik de dokter bijna moest uitleggen hoe ze moest tapen. Achteraf zei ze: Wat een goed teamwork he?! Tsja, ik zou er voor betaald moeten worden… Na het tapen voelde ik wel een stuk minder druk en pijn gelukkig.

foto-04-10-16-16-23-06

De terugweg van de dokter naar huis verliep ook niet helemaal volgens plan. Ik heb er om precies te zijn 45 minuten over gedaan (waar ik normaal gesproken 5 tot 10 minuten over doe). Een vrachtwagenchauffeur was even vergeten dat hij zijn oplegger wel vast moet maken voor hij vertrekt en die was hij dus midden op een kruising verloren!

14519824_872922746140553_1504615252121673173_n

foto: Facebookpagina Rotterdam Zuid

Toen ik die na 40 minuten gepasseerd was, ben ik maar even 20 kilometer per uur gaan rijden en heb heel goed op de weg gelet, want als ik in dit ritme van de dag door had moeten gaan, dan waren er nog veel meer ongelukken gebeurd.

Eenmaal thuis, ben ik op m’n bed gaan zitten, onder het genot van een kopje thee, lekker warm onder de deken samen met de katten. Ik denk dat ik hier ook even blijf..

update 18:24 –  kers op de taart: de verwarming werkt niet… aaaaahhhhh..

foto-04-10-16-16-22-50

 

 

Pin It

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *