Column: 25 + dip

by • 22 juli, 2015 • PERSONAL & INSPIRATIONComments (0)566

Ja, sinds mei ben ik 26 en begeef ik me in de ‘bijna 30’-zone. Althans zo voelt het. 
Ik hoorde altijd wel dat dit weer een nieuwe fase is en dat je dat ook zo beleefd, maar dat geloofde ik nooit zo. Ik voel me altijd 24 en dat zal ik voor m’n gevoel ook altijd blijven. 24 is een mooie leeftijd vind ik; dan heb je je studietijd afgerond, ben je net begonnen met werken, ligt het leven voor je en ben je in de bloei van je leven. Maar dan opeens, als je over die 25-grens heen bent, dan ga je terug kijken en dan voel je je opeens niet meer zo jong. Het voelt alsof je studententijd al jaren achter je ligt en je ziet dat de dj’s die nu enorm populair zijn, meer dan 5 jaar jonger dan je zijn.

Vroeger zei ik altijd (toen ik 16 was), dat ik 26 wel een mooie leeftijd vond om kinderen te krijgen, maar nu is 26 ben, denk  ik daar heel anders over. Ik ben nog helemaal niet klaar voor kinderen en weet ook eigenlijk niet of ik op deze verrotte aardbol wel kinderen wil laten opgroeien. Ik heb er helemaal niet het huis voor, niet de middelen en als ik al de middelen had dan vraag ik me af of ik dat in m’n eigen leven wel op wil geven voor een kind. De laatste tijd heb ik een aantal weken achter elkaar een column gelezen van een journaliste in het Volkskrant magazine die zichzelf de vraag stelde of ze wel kinderen wilde en alle voors- en tegens naast elkaar zette. Volgens mij is ze niet echt tot een conclusie gekomen, maar het heeft mij zeker wel aan het denken gezet. Tuurlijk, het gevoel dat je een kind krijgt geeft je (heb ik van horen zeggen) het mooiste gevoel in de wereld en daar kan ik ook wel inkomen. Maar alle dingen die daar tegenover staan, die worden vaak niet gedeeld. Je vrije tijd die je niet meer hebt, de verbondenheid, de verplichting en luiers zijn gewoon bizar duur!

Afin, hoofdstuk kinderen is voor mij dus, ondanks dat ik dit voor mezelf voorspeld had, nog lang niet aangebroken.
Maar die dip heeft niet alleen met kinderen krijgen te maken, maar gewoon met deze leeftijd. Het gevoel dat je nu nog goed in de arbeidsmarkt ligt (ik heb een geweldige baan overigens), maar dat je straks over een aantal jaar, niet meer de jongste bent, dat er een tijd komt dat je op je leeftijd misschien niet meer aangenomen wordt? Dit is misschien wel aardig dramatisch, want ervaring doet ook een hoop natuurlijk, daar ben ik me ook wel van bewust. En los daarvan probeer ik nu ook mijn eigen zaakje samen met mijn vriend op te bouwen.

Dan nog de crisis, in m’n hoofd, over onze woonplaats. Eigenlijk wonen we prima: leuk huisje, een tuin, een geweldige kat en de buurt is ondanks dat het Rotterdam-Zuid is, ook best prima (los van de buurman die af en toe denkt dat hij zijn tuin kan ombouwen tot Dominator festival). Ik rijd 3 dagen in de week op en neer naar Tilburg, wat op zich best te doen is qua tijd. Maar financieel gezien vind ik het best zonde, want ik krijg geen reiskosten vergoed. Maar wat dan? Verhuizen naar het keileuke Brabant? Tilburg is niet zo mijn stad denk ik… Ik heb het geprobeerd, ik ben al op 5 verschillende manieren de stad uitgereden en telkens gekeken welke buurt ik leuk vind, tot ik tot de conclusie kom dat ik eigenlijk geen buurt in Tilburg leuk vind. Wellicht de Spoorzone, die nu helemaal in opkomst is, misschien is dat nog een optie. Dan moeten we wel Rotterdam verlaten, en ondanks dat ik altijd zei dat dit nooit mijn thuis zou worden, is dat het nu toch wel een beetje.

leeftijd

Pin It

Related Posts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *